Ծննդատնից դուրս գրվելու ժամանակ ինձ դիմավորում էին միայն ընկերուհիս ու մայրիկս… ամուսինս անգամ չցանկացավ տեսնել երեխային

Իմ ու Արսենի հարաբերությունները շատ արագ զարգացան: Ես նոր էի տեղափոխվել Երևան ու չէի պատրաստվում որևէ մեկի հետ սիրային հարաբերություններ սկսել: Այն պահին ինձ պետք էր միայն աշխատանք և ապրելու տեղ:

Ես ինքս գյուղից եմ, հայրիկ չունեմ, մայրս ինձ միայնակ է մեծացրել, ու ես իմ առաջ նպատակ էի դրել աշխատել, գումար հավաքել, որ ես ու մայրիկս ոչ մի բանի կարիք չունենանք: Առանց այն էլ, նա արդեն ծեր է ու դժվարանում է աշխատել:

Սկզբում գործ գտա մթերային խանութում, և տնօրենը մի կին էր, ով իմանալով իմ պատմությունը, առաջարկեց իր տանը սենյակ վարձել: Ասաց, որ միշտ ուսանողուհիներ են ապրում, սակայն այդ պահին ազատ է, այնպես որ ես կարող եմ այնտեղ տեղավորվել: 

Ինձ համար այն պահին ուղղակի անթերի տարբերակ էր:

Նույն օրը ծանոթացա տնօրենի որդու հետ, ով հետագայում դարձավ ամուսինս և դստերս հայրը:

Ակնհայտ էր, որ նա շատ է սիրում մորը, և նրանց միջև կա առանձնահատուկ կապվածություն: Արսենը ցանկացած հարցում լսում էր մորը, փորձում գոհացնել, օգնել, նույնիսկ եթե վերջինս չէր խնդրում անել դա:

Տատիկիս խոսքերն էի հիշում ակամա: Նա սիրում էր կրկնել՝ ինչպես տղամարդը վերաբերվում է մորը, այդպես էլ կնոջ հետ կվարվի: Անկեղծ ասած, նման հեռանկարներն ինձ ուրախացնում էին: Դրա համար էլ երբ Արսենը սկսեց իմ հանդեպ ուշադրության նշաններ ցուցաբերել, ես դեմ չեղա:

Ծանոթությունից 6 ամիս անց ամուսնացանք, իսկ 3 ամսից իմացա, որ հղի եմ: Այն պահին ինձ թվում էր, որ աշխարհի ամենաերջանիկ կինն եմ: Սակայն շատ շուտով հեքիաթային կյանքիս պատրանքները սկսեցին քանդվել…

Ես շարունակում էի աշխատել սկեսուրիս խանութում՝ չնայած նրան, որ ինձ սարսափելի վատ ու թույլ էի զգում: Խնդրում էի ինձ փոխարինող գտնել, բայց նա ասում էր, որ ոչ մեկ չի պատրաստվում ձրիակերի պահել:

Եկել ես գյուղից, լավ տեղավորվել, հիմա էլ մեր հաշվին ուզու՞մ ես անհոգ ապրել: Մյուսներից ինչո՞վ ես ավել: Խելոք կաշխատես: 

Ու ես աշխատում էի… անգամ ծննդաբերության օրը զանգեցի ամուսնուս, ասացի, որ պիտի հիվանդանոց գնամ, խնդրեցի գալ, իսկ նա պատասխանեց, որ գործուղման է, չխանգարեմ իրեն: Մի կերպ հավաքեցի սկեսուրիս համարը, իսկ նա ուղղակի անջատեց…

Ցերեկը ժամը 1-ին փակեցի խանութը ու միայնակ գնացի ծննդատուն: Երեկոյան զանգել էր սկեսուրս, ու փոխանակ հարցներ, թե ինձ ինչպես եմ զգում ինձ ու ինչ նորություններ կան, վիրավորեց՝ ինձ ծույլ, անպատասխանատու ու անտաղանդ անվանելով:

Выписка из роддома. Застолье. А может, не надо? | Asya | Яндекс Дзен

Հաջորդ օրը ծնվեց աղջիկս: Երբ զանգեցի ամուսնուս, հյատնեցի ուրախալի լուրը, նա պատասխանեց.

Հա, շատ լավ է: Մայրիկը մինչև հիմա բարկացած է քեզ վրա: 

Ծննդատնից ինձ դիմավորեցին մայրիկս ու ընկերուհիս: Նորից վերադարձա գյուղ:

Արդեն անցել է 4 ամիս, բայց ես մինչև հիմա երբեմն երազումս տեսնում եմ ամբողջ մղձավանջը, ինձ թվում է, որ այդ ամենը ինձ հետ չի կատարվել: Բայց ամենից շատ մտածում եմ այն մասին, թե ինչպես ապրենք… Մայրիկիս հույսով չեմ կարող թողնել երեխայիս ու դուրս գալ աշխատանքի, ոչ էլ կարող ենք ապրել նրա թոշակով…

Մոլորության մեջ եմ…

Նյութը պատրաստեց ԻՆՖՈ ՓԱՍՏԵՐ կայքը

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: