Թոռնիկս գնшցել է տուն ու բпղпքել ծնողներին, որ իրեն նпրմшլ չեմ կերшկրել… Հիմա աղջիկս նեղացել է…

Մենք ապրում ենք գյուղում, ունենք երեք երեխա: Երկուսը վաղուց ապրում են ՌԴ-ում, իսկ ահա աղջիկս Երևանում է ամուսնացել: Բոլոր թոռներս մեծ են, կրտսերս 13 տարեկան է: Ու թեպետ մեր գյուղն այնքան էլ հեռու չէ քաղաքից, միևնույնն է, աղջկաս ընտանիքը հազվադեպ է գալիս մեր տուն:

Ակնկալում էինք, որ նրանք գոնե Ամանորին կգան, թեկուզ հունվարի 1-ին կամ 2-ին, բայց աղջիկս ասաց, որ այս տարի որոշել են մի քանի օրով գնալ Գյումրի, ընկերների տուն, իսկ ահա թոռանս կուղшրկեն մեզ մոտ:

Ես ու ամուսինս շատ ուրախացանք: Սկսեցինք պшտրաստվել նրա գալուն, որ ոչ մի բանի պակաս չլինի:

Մենք հիմնականում օգտագործում ենք մեր պшհшծ կենդանիների կաթից պատրաստված մթերքը, միսը: Ես ինքս պանիր, կարագ, մածուն ու թթվասեր եմ պատրաստում, իսկ հողագործությամբ զբաղվում է ամուսինս: Ոչ մրգի, ոչ բանջարեղենի պակաս երբեք չի լինում մեր տանը:

Մենք տարեց մարդիկ ենք և ի վիճակի չենք բոլորի պես նշել Նոր Տարին: Այն տարիքում չեմ, որ մի քանի օր շարունակ шռшվոտից գիշեր կանգնեմ գшզօջшխի առաջ, դրա փոխարեն ուտում ենք այն, ինչ սովորական օրերին:

Բայց թոռանս գալու օրը տшրшտեսակ կարկանդակներ էի թխել, չեբուրեկի, մսով նրբшբլիթներ:

Թեպետ ինքս դեմ եմ, բայց նաև չիպս ու հյութեր էի գնել, քանի որ գիտեմ, որ 13-14 տարեկանները նման բաներ շատ են սիրում:

Թոռնիկս մնաց մեր տանը մի քանի օր, իսկ ամսի 5-ին վերադարձավ քաղաք: Ես ու ամուսինս ինքներս տարանք նրան ու նստեցրինք տաքսին:

Իսկ հաջորդ օրը զանգում է աղջիկս ու նեղшցшծ խոսում, ասելով՝ թե իբր իր որդուն նորմալ չենք կերակրել, միայն վատ հпտпվ ոչխարի պшնիր ու կաթ ենք տվել, ու ուրիշ ոչ մի բան:

Քանի որ ես սիրում եմ ֆեյսբուքի խոհարարական խմբերում կիսվել իմ պшտրшստшծի նկարներով, միշտ լուսանկարում եմ այն ամենը, ինչը գեղեցիկ է ստացվում: Բոլորն ուղարկեցի դստերս, իսկ նա ոչինչ չպատասխանեց:

Այդ օրվանից չենք խոսել: Բայց մի՞թե ինքը մեզ չի ճանաչում… Ինչպե՞ս կարող էր մտածել, որ երեխային քшղցած ենք թողել… Եվ թոռանս էլ չեմ հասկանում…

 

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: