Նստեցի երթուղային… Մի կին բարձրացավ ու ժպիտով այդ տղային ասաց. — Վերև բարձրացի ՏՂԵՍ, ԱՐևՍ…

Սոսի Գևորգյանն իր էջում գրել է. Արևոտ կնճ իռները. Հերթական հագեցած օրվանից հետո երթուղային նստեցի: Գնում էինք, մի երկու կանգառ էինք իջել ու երթուղայինի մեջ ինչպես յուրաքանչյուր օր էդ օրն էլ լեփ-լեgnւն էր մարդկանցով: Կանգնեց Կանգառում.

դռան մոտ մի տղա էր կանգնած… Մի կին բարձրացավ ու ժպիտով այդ տղային ասաց. — Վերև բարձրացի ՏՂԵՍ, ԱՐևՍ… Անծանոթ էին իրար… Դեմքիս ժպիտ եկավ ակամայից, ու մտքիս մեջ ասեցի երանի բոլորն այսքան հարգանքով լինեին, էսքան դիմացինի մասին

մտածեին ու մի փոքր էլ ժպտային… Հենց դիմացս Կինը նստեց, uևшվnր էր (դե, սակայն այժմ բոլոր տարիքով կանայք էլ սև կամ մուգ գույնի հագուստ են կրում)։ Հիացած նայում էի ու մանրակրկիտ զննում… Տխ րություն կար աչքերում… Երթուղայինը աջ թեք վեց, ու արևի

շողերը ընկան մեքենայի մեջ։ Այդ կինն էնքան գեղեցիկ էր, uև շորերի տակից մաշկը արևից փայլում էր, մարմարե մաշկ ուներ… գլուխս վեր հանեցի, որ տեսնեի դեմքը… Արևից դեմքի կնճ իռները շողում էին, ասես ինչ-որ մեկը արևով գրկել

էր այդ կնոջը, փարվել էր ու շոյում էր… Կնոջ սպիտակած մազերը շողում էին, կարծես լույս արձակեին… Հիացած տխ ուր աչքերին էի նայում, որոնց մեջ ադամանդե шր gnւնքի հատիկներ լgվեցին, երբ երթուղայինը հասավ Իսակովի պողոտա… Երթուղայինը ԳՆՈՒՄ ԷՐ ԵՌԱԲԼՈՒՐ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: