Գիշերը տուն գալուց նկատեցի, որ խոհանոցում լույս է վառվում, սիրտս խփեց՝ այդ ժամին տանը մարդ չի լինում․ Արագ բարձրացա վերև, ուզում է պայուսակիցս բանալին հանել, հանկարծ․․․Տղես ամուսնացել ա երեք ամիս առաջ։ Ինձ հետ են ապրում: Հարսս մի քիչ լեզվանի ա, բայց շատ գործունյա աղջիկ ա:
Հիմա ես իմ տանը այնպիսի կարգ ունեմ, որ ինքս չէի կարող երկար տարիներ հաստատել։ Նա սովորեցրեց մեզ իրերը իրենց տեղը դնել: Դե, երբեմն մենք կռ վում ենք նրա հետ, բայց ոճ հաճախ: Ես հիսունչորս տարեկան եմ և դեռ աշխատում եմ։ Երբեմն, գործե րով, ինձ անհրաժեշտ է լինում մարզ գնալ։
Ես տուն եմ գալիս ժամը տասներկուսին։ Մի շաբաթ առաջ կրկին մեկնեցի գործուղման ու վերադարձա կեսգիշերին:Բարձրանում եմ տուն, խոհանոցում վառվող լույս եմ տեսնում։
«Մոռացել եմ անջատել»,- կարծում եմ։ Ես գնում եմ իմ բնակարանի դուռը, հանկարծ դուռը ինքն իրեն բացվում է։ Ավելի շուտ այն բաց եց հարսս:
-Մամ ջան, Փառք Աստծո, որ եկել ես: Ես արդեն սկսել էի անհանգստանալ,երկու անգամ տաքացրեցի ընթրիքը, — ասաց նա:
Ես ապշած կանգնեցի, արց ունքները սկսեցին հոսել աչքերիցս:
Իմ հարսը չէր քնել, սպասել էր ինձ ու հիմա ինձ համար սեղան էր պատրաստում: Ես նրան գրկեցի ու շոյեցի գլուխը: 30 տարվա մեջ առաջին անգամ ինձ տանը սպասում են:
