Մորս մահից հետո, պապաս տուն չի գալիս, զգում եմ, ոնց ա տանջվում. Երեկ մի փունջ վարդ ձեռքը եկավ տուն տվեց ինձ ու գիտեք՝ ինչ ասեց, սիրտս ցավից մխկտումա հիմա

Չեմ կարող բառերով նկարագրել, թե իմ հայրը որքան շատ էր սիրում մորս: 20 Տարվա ամուսնական զույգեր էին, բայց ոնց որ երեկ ամուսնացած լինեին: Այդքան սեր, որ նրանք էին տածում իրար հանդեպ, չեմ պատկերացնում, ոնց կարող էին այդ տարիքում այդքան շատ սիրել իրար:

Պապաս, որ տուն էր մտնում միշտ ձեռքը ծաղիկներ կար, ու մայրս սովոր էր, միշտ ուշադրության կենտրոնում լիներ: Ամեն անգամ հորս տեսնեուց աչքերը այնպես էր փայլում, կարծես առաջին անգամ էր տեսնում պապայիս: Ես չեմ կարող մոռանալ էտ սիրո պահերը, բայց ցավոք մայրս թողեց մեզ ու գնաց: Հայրս հիմա չի կարողանում տուն գալ, գիտի, որ իր սիրելի կինը չի դիմավորելու իրեն:

Երեկ տուն եկավ, ձեռքը մի փունջ վարդեր, մոտեցավ ինձ, տվեց ձեռքս ու ասեց բալես հիմա մորդ փոխարեն քեզ եմ նվիրելու ծաղիկներ, որտև իմ տան թագուհին հիմա դու ես: Սիրտս մխկտաց, որ էտ լսեցի, ես չեմ թողի, որ հայրս տխրի, ամեն բան կանեմ էտ ցավը մեղմելու համար: Մորս տեղը ոչ մեկ չի լրացնելու, բայց պետք է էնպես անեմ, որ հայրս չտառապի:

Ձեզ հետաքրքրե՞ց մեր հոդվածը, կիսվեք ընկերների հետ։