Ոստիկաններին զանգահարել էին՝ հայտնելով, որ գլխավոր փողոցի անկյունում ապօրինի առևտուր է ընթանում։ Նրանք միանգամից դուրս եկան դեպքի վայր։ Բայց մոտենալով՝ տեսան խաղաղ, ոչ մի վնաս չհասցնող տեսքով մի տատիկի, որի առաջ դրված էր բանջարեղենով լի արկղ, և նրանց խստությունը հալվեց։
Տատիկը կանգնած էր գեղեցիկ շարած լոլիկի, գազարի ու վարունգի կողքին։ Հագին՝ մաշված ջեմպեր ու գունաթափված շրջազգեստ։
—Տատ, գիտե՞ք, որ փողոցում առևտուր անել չի կարելի,— մեղմ ասաց ոստիկաններից մեկը։
—Գիտեմ, տղես,— խոր շունչ քաշեց տատիկը։— Բայց ինձ պետք է փող՝ հիվանդ տղայիս դեղերի համար։ Մեկն էլ չկա, որ օգնի։ Բոլորն էլ իմ սարքած բանջարեղենն են… դրանում վատ բան չկա։
Ոստիկանները հայացքներ փոխանակեցին։ Օրախախտումը ակնհայտ էր, բայց տատիկին խղճալը— էլ ավելի։
—Լավ, այս անգամ կթողնենք,— ասաց մեծատարը։— Բայց, տատ, փորձեք ուրիշ բանով զբաղվել։ Մյուս ոստիկանները գուցե այդքան հլու չլինեն։
—Հա, հա, իհարկե,— արագ պատասխանեց տատիկը, կարծես պարզապես ուզում էր, որ նրանք որքան հնարավոր է շուտ հեռանան։
—Քանի էստեղ ենք, գոնե մի բան վերցնենք, տատիկից գնենք,— ժպտաց մյուս ոստիկանն ու մոտեցավ։— Լավ գործ կանենք։
—Է, կարիք չկա, տղաս,— հապճեպ պատասխանեց տատիկը։— Արդեն շատ գնորդներ ունեմ։
—Շա՞տ գնորդ,— զարմացավ ոստիկաններից մեկը։— Բայց էստեղ ոչ ոք չկա։
—Դե… առավոտվա մասին են գալիս,— անհարմար ծիծաղեց տատիկը։— Դուք չեք տեսել։
—Լավ, գոնե մի քանի լոլիկ վերցնենք,— ասաց ոստիկանն ու ձեռք մեկնեց։
—Ոչ, բալես,— կրկին մերժեց տատիկը,— թող մնան, մնացածի համար։
Տատիկը ակնհայտորեն անհանգիստ էր․ ձայնը դողում էր, աչքերը պտտվում էին։ Այդ պահին ոստիկաններից մեկը կասկածով կնճռեց ճակատը, գլուխը խոնարհեց ու արկղից վերցրեց մի լոլիկ։ Քննեց այն, ու հանկարծ կտրվեց նրա ձայնը․
—Ձերբակալեք։ Հիմա։
—Ի՞նչ… ինչու՞,— զարմացավ գործընկերը։
Պարզվեց՝ տատիկը…
Ոստիկանն առաջ մեկնեց լոլիկը։ Մաշկի վրա մանր խայթոցի հետքեր էին՝ ասես ներարկիչով մի բան էին սրսկել։ Նույն հետքերը մյուս բանջարեղենի վրա էլ կային։
Քիչ անց՝ քննության ընթացքում, բացահայտվեց, որ «խեղճ ու անօգնական» տատիկի դիմակի տակ իրականում թաքնված էր անօրինական նյութերի ցանց։
Տանը հայտնաբերվեց նրա անկողին ընկած, շարժունակություն չունեցող որդին, որը պատրաստում էր այդ նյութերը, իսկ մայրը դրանք տարածում և վաճառում էր՝ վստահ լինելով, որ դողացող ձեռքերով, բարեհամբույր տատիկին ոչ ոք չի կասկածի։
Աշխարհը վաղուց սովորել է՝ ամեն անմեղ դիմակ— միշտ չէ, որ անմեղ է։
