Տղամարդը շտապում էր դեպի օդանավակայան՝ իր հաջորդ թռիչքի համար։ Բայց ճանապարհին տեսածը ամբողջովին ապշեցրեց նրան, և ստիպված եղավ կանգ առնել։
Մրրիկ անձրև էր, երբ նա նկատեց փողոցում մի կնոջ՝ փոքրիկ երեխայի հետ։ Նա փորձեց ուշադրությունը չկորցնել ու շարունակել ճանապարհը, բայց խղճի ձայնը կանգնեցրեց նրան։ Նա դուրս եկավ մեքենայից ու մոտեցավ կնոջը։
— «Բարև ձեզ, կարո՞ղ եմ ինչ-որ կերպ օգնել, և ինչու եք կանգնած այստեղ այս փոքրիկի հետ», — հարցրեց նա։
— «Ինձ ուր գնալ չգիտեմ», — պատասխանեց կինը։ — «Իմ ամուսինը թողեց ինձ փողոցում, և չգիտեմ, ինչ կլինի մեզ հետ»։ 
Տղամարդը առանց հապաղելու հանեց գրպանից իր բնակարանի բանալիները և ասաց վարորդին՝ տանել նրանց տուն ու ապահովել ամեն ինչ, մինչև իր վերադարձը։
Վարորդը նստեցրեց նրանց մեքենայում ու հասցրեց տուն, իսկ ինքն շարունակեց ճանապարհը դեպի օդանավակայան։
Երկու շաբաթ անց, երբ նա վերադարձավ, գնաց իր բնակարան և տեսավ, որ դուռը բաց է։ Նա մտավ ներս և այդ պահին տեսածը նրան լիովին ապշեցրեց։
Սրահում կանգնած էր կին՝ երեխայի հետ, բայց դրանք չէին այն դեմքերը, որոնք նա տեսել էր անձրևի տակ։ Խաղալիքները պատշաճ դասավորված էին հատակին, սեղանին պատրաստված ուտեստ կար, իսկ փիանինոյի վրա փոքրիկ գրություն՝ «Շնորհակալություն ձեր բարության համար։ Մենք տուն ենք վերադարձել»։
Բայց նրա հայացքը ընկավ անկյունում, որտեղ փափուկ ծածկոցով գրկած նստած էր մեկ այլ երեխա՝ կալված, curling։ Նրան Նաթան չէր ճանաչում, բայց ինչ-որ կերպ ծանոթ տպավորություն թողեց — աչքերը նույնն էին, ինչ անձրևի տակ տեսած երեխայի, միայն հիմա նա մոտավորապես յոթ տարեկան էր։
Կինը նայեց նրա աչքերին ու մեղմ ժպտաց, բայց աչքերում կար անհանգստություն։
— «Նա ինքն է մեզ գտել։ Մենք նրան մեր հրաշք ենք անվանում», — ասաց կինը։
Նաթանը զգաց, թե լարվածությունը կորչում է մարմնից, բայց ներսում ուժեղանում էր տարօրինակ զգացում։ Դա պարզապես երախտագիտություն չէր. սա գաղտնիք էր, որը թաքցնում էր զարմանալի բացահայտում։
