Ես հագա իմ կորած թոռնիկի՝ Գվեն Մանուչյանի խնջույքի զգեստը՝ մաթուրայի համար, բայց այն, ինչ նրա մեջ թաքնված էր, ստիպեց ինձ վերցնել միկրոֆոնը։
Թոռնիկս Գվեն կորցնելուց հետո աշխարհը սև և գույնազուրկ էր թվում։ Հավասակ 8 տարեկանից ես մեծացրել էի նրան միայնակ, նա իմ ամբողջ կյանքն էր։ Ապաղջարումն իր հուղարկավորության հաջորդ օրը, երբ դռանս առաջ հայտնվեց մաթուրայի զգեստը, աներես ճակատագրի սուր իռոնիան զգացի։ Գվենը մի պահ հեռացավ անբացահայտված սրտի արիթմիայի պատճառով՝ լուռ կոտորիչի նման, որը, բժիշկների խոսքով, կարող էր սթրեսից առաջանալ։ Ես ընկա խորը մեղքի զգացման մեջ, համոզված, որ ձախողել եմ, որովհետև չեմ նկատել նրա հոգնածության նշանները և իմ անուշադիր վերաբերմունքը խլել է իր ապագան, որը նա այնքան ոգևորված էր պլանավորել։
Խորը տխրության մեջ ես որոշեցի նրան հարգել ոչ սովորական ձևով։ Հագա լույսեղեն, կապույտ խնջույքի զգեստը, և թեև անտանելի ծիծաղելի էի զգում, երեկոյան գնացի նրա միջնակարգ դպրոցի մաթուրայի խնջույքին։ Մուտք գործեցի մարզադահլիճ՝ կապած ծերավուն մազերով, վճռական, որ զգեստը տեսնի այն լույսը, որին նա предназначված էր։ Թղթախմբերի ու պատանիների խեղճ ամբոխի մեջ զգացի կտրուկ ցավ կրծքիս տակ։ Խորությամբ զգեստի ներքին մասում գտա Գվենից ձեռագրով գրելած նամակ, որը փոխեց ամեն ինչը, ինչ ես մտածում էի նրա վերջին օրերի մասին։
Նամակը բացահայտում էր նրա գաղտնիքը՝ Գվենը մի քանի շաբաթ առաջ դպրոցում տապալվել էր և գնացել բժշկի, ով զգուշացրել էր սրտի խնդիրների մասին։ Նա ինձ չէր ասել, քանի որ չէր ուզում, որ մեր վերջին ամիսները լցվեն նույն վախով ու ցավով, ինչպիսին մենք ունեցել ենք նրա ծնողների մահվանից հետո։ Գիտակցաբար թաքցրել էր հիվանդությունը, որպեսզի ինձ պաշտպաներ, և որոշել էր ինքնուրույն կրել մահվան ծանրությունը, որ ես երջանիկ լինեմ։ Նամակի վերջում գրված էր խնդրանք․ եթե երբևէ գտնեմ այն, ես պետք է հագնեմ զգեստը, քանի որ ես եմ այն մարդը, ով նրան ամեն ինչ տվել էր։
Ես կանգնած չմնացի ստվերում․ բարձրացա բեմ, վերցրի միկրոֆոնը և կիսվեցի Գվենի քաջությամբ ամբողջ դահլիճի հետ։ Բարձր ձայնով ընթերցեցի նրա խոսքերը, որպեսզի ընկերները և ուսուցիչները հասկանան, որ նրա բացակայությունը չեր դավաճանության ողբերգություն, այլ նրա խորը սեր ու անպատվաճանության վկայություն էր։ Դահլիճում մի ծանր, հարգալից լռություն էր տիրում, երբ բոլորը հասկացան, թե ինչ ուժ ուներ այն աղջիկը, որին կորցրել էին։ Տեղում կանգնած, ես ոչ միայն արցունքելով ողբացի նրա մահը, այլ կատարեցի նրա վերջին ցանկությունը՝ չլինել զոհ, այլ մեր ընտանիքի սիրտը։
Առավոտյան զանգահարեց կարի աղջիկը, ով օգնել էր Գվենին թաքցնել նամակը։ Հաստատեց, որ Գվենն ամեն ինչ լավ պլանավորել էր, գիտելով, որ ես կհանդիպեմ դրան։ Երբ կլորացրեցի հեռախոսը և նայեցի կապույտ կտորը, որ կախված էր աթոռին, զգացի, թե ինչպես կորչում է այն խեղդող մեղքի զգացումը, որը պահել էի։ Գվենը ծանրություն չէր, որը ես չէի կարող պաշտպանել․ նա էր իմ պաշտպանուհին, ով որոշել էր ինձ պահել։ Վերջապես թույլ տվեցի ինքս ինձ շնչել, գիտակցելով, որ մեր կապը ստեղծվել է փոխադարձ հոգածության վրա, որը նույնիսկ մահը չի կարող խզել։
