Ճանապարհին նկատեցի մոտ հինգ տարեկան մի աղջնակի՝ գետնին պառկած, ձեռքին՝ մի վարդ։ Երբ հարցրի, թե ինչու այս սառնամանիքին վերարկու չունի, նրա պատասխանը սարսափեցրեց ինձ։
Սառը ձմեռային երեկո էր։ Աշխատանքից տուն էի վերադառնում՝ ամբողջ օրը հոգնած։ Փողոցները դատարկ էին, օդը՝ սուր ու կտրող ցուրտ։ Երբ ճանապարհս կարճացնելու համար շրջանցում էի, սառած մայթի վրա անշարժ մի ստվեր նկատեցի։ Մոտեցա ու սառեցի տեղում՝ դա փոքրիկ աղջիկ էր, մոտ հինգ տարեկան, ձեռքին՝ մի կարմիր վարդ։ Նրա հայացքն այնքան դատարկ ու հեռացած էր, որ թվում էր՝ այս աշխարհից չէ։ Կռացա նրա մոտ ու հարցրի, թե ինչու է այստեղ։ Նրա դողացող շուրթերից լսեցի․ «Մաման այստեղ է քնում»… ու զգացի, թե ինչպես է արյունս սառչում երակներում։
Աղջնակի պատմությունը սիրտս կտոր-կտոր էր անում։ Մեկ ամիս առաջ հենց նույն տեղում նա մոր հետ ավտովթարի էր ենթարկվել․ սառած ճանապարհը նրանց ընդմիշտ բաժանել էր։ Այդ ժամանակից նա ապրում էր մանկատանը, որտեղ ոչ ոք նրան չէր սիրում, ավելին՝ ցավ էին պատճառում։ Նրա ձեռքի վարդը մորից մնացած վերջին հիշատակն էր, իսկ այդ սառը մայթը նա համարում էր նրա գերեզմանը։ Աշխարհի այս անարդարության դիմաց կոկորդս սեղմվեց․ չէի կարող թույլ տալ, որ այդքան փոքր մի էակ մենակ մնա այդքան մեծ ցավի հետ։
Դատարկ փողոցում, լապտերի աղոտ լույսի տակ, ձեռքս երկարեցի դեպի նա։ «Արի ինձ հետ»,— ասացի։ Նրա աչքերում մի պահ շողաց հույսը՝ խառնված վախին, ու նրա փոքրիկ մատները ամուր բռնեցին ձեռքս։ Այդ պահին հասկացա, որ այս լուռ համաձայնությունը ընդմիշտ փոխելու է մեր կյանքը։ Տուն վերադառնալուց հետո ամեն ինչ պատմեցի կնոջս։ Մենք տարիներ շարունակ փորձում էինք երեխա ունենալ, բայց ամեն փորձ ավարտվում էր հիասթափությամբ։ Իսկ այս փոքրիկ աղջիկը դարձավ մեր կյանքի ամենացավոտ, բայց միաժամանակ ամենահրաշալի նվերը։
Կինս լսում էր պատմությունը՝ աչքերը լցված արցունքներով, ու որոշումը կայացվեց հենց այդ պահին։ Թեև որդեգրման ճանապարհը հեշտ չէր լինելու, մեր սրտերը արդեն ընդունել էին նրան որպես մեր երեխա։ Այդ գիշեր փոքրիկ աղջիկը, որը մի պահ անգամ ձեռքից չթողեց իր վարդը, արեց առաջին քայլը դեպի տաք տուն ու անվերապահ սեր, որն այդքան պակասել էր իր կյանքում։ Երբ քաղաքի լույսերը ներս էին թափանցում պատուհանից, նրա հանգիստ քունը թեթևացրեց հոգիս։
Այդ գիշեր մեր տունը դարձավ ոչ միայն ապաստան, այլև հույսի ու նոր սկզբի վայր։ Այդ փոքրիկ «մարտիկից» մենք սովորեցինք, որ նույնիսկ ամենախորը վերքերը կարելի է բուժել սիրով։ Նա այլևս չէր պառկում սառը մայթին, որտեղ մնացել էր նրա մայրը, այլ՝ ընտանիքի գրկում, որը նրան սիրում էր ամեն ինչից շատ։ Կյանքը երբեմն ամենամեծ հրաշքները ծնունդ է տալիս ամենախորը ցավից, և մենք երդվեցինք՝ պահել ու պաշտպանել այդ հրաշքը։
