Լեցուն ավտոբուսում մի տատիկ խնդրեց փոքրիկ աղջկան իր տեղը զիջել, թեև շուրջը շատ երիտասարդ տղաներ կային․ բայց աղջկա պատասխանը ամբողջ ավտոբուսին շոկի մեջ գցեց
Լեցուն ավտոբուս էր։ Մարդիկ կանգնած էին իրար կիպ, բռնվել էին բռնակներից ու լուռ նայում էին պատուհանից դուրս։ Դրսում ձգվում էին մոխրագույն փողոցներ, հազվադեպ ծառեր ու անձրևից հետո թաց ասֆալտ։ Սրահում խառնվել էին խոնավ բաճկոնների, բենզինի ու ինչ-որ մեկի օծանելիքի հոտերը։
Մի կանգառում դռները ծանր բացվեցին, ու ավտոբուս դանդաղ բարձրացավ մի տարեց կին։ Նա մոտ յոթանասուն տարեկան էր։ Հագին բաց գույնի վերարկու էր, կոկիկ բերետ ու բարակ շրջանակով ակնոց։ Ձեռքին փոքրիկ պայուսակ էր։ Ակնհայտ էր, որ կանգնելը դժվար էր․ նա զգուշորեն քայլում էր մարդկանց միջև ու ամուր բռնվում մետաղյա բռնակից։
Ավտոբուսը շարժվեց, ու կինը մի քիչ տատանվեց։ Նա հազիվ պահպանեց հավասարակշռությունը։ Սրահում շատ երիտասարդ տղաներ կային։ Ոմանք նստած էին՝ գլխները խոնարհած հեռախոսների մեջ, ոմանք ձևացնում էին, թե քնած են, մյուսները պարզապես նայում էին պատուհանից դուրս։ Ոչ ոք անգամ չփորձեց կանգնել։
Տարեց կինը նայեց շուրջը։ Նրա հայացքը սահեց նստարանների վրայով ու կանգ առավ մոտ հինգ տարեկան մի փոքրիկ աղջկա վրա, որը նստած էր իր մայրիկի կողքին՝ նստարանի եզրին։ Աղջիկը վառ դեղին վերարկուով էր ու ուշադիր նայում էր դուրսը։ Տատիկը մի քիչ թեքվեց դեպի նա ու հանգիստ ասաց․
— Աղջի՛կ ջան, զիջիր տեղդ տատիկին։
Փոքրիկը շրջվեց ու զարմացած նայեց նրան։
— Ինչո՞ւ,— անմեղ հարցրեց։
Կինը թեթև ժպտաց, բայց երևում էր՝ իսկապես դժվար է կանգնել։
— Որովհետև ոտքերս ցավում են։
Աղջիկը մի քիչ մտածեց ու նորից հարցրեց․
— Տատի՛կ, իսկ երբ դուք երիտասարդ էիք, բոլորի՞ն էիք տեղ տալիս։
— Այո, իհարկե,— վստահ պատասխանեց կինը։
— Բոլորի՞ն։ Տղամարդկանց, երեխաներին, կանանց…
— Այո, բոլորին։ Դա հարգանքի նշան է։
Մի քանի ուղևոր սկսեցին ականջ դնել խոսակցությանը։ Աղջիկը մի քանի վայրկյան նայեց նրան՝ կարծես ինչ-որ բան մտածելով։ Հետո լրիվ լուրջ ասաց մի բան, որից ամբողջ ավտոբուսը մի պահ կարծես քարացավ․
— Ահա դրա համար էլ հիմա ձեր ոտքերը ցավում են։ Չպետք է բոլորին տեղ տայիք։
Սրահում սկզբում լռություն տիրեց։ Մարդիկ իրար նայեցին՝ կարծես միանգամից չհասկացան, թե ինչ ասաց։ Հետո ինչ-որ մեկը կամաց ծիծաղեց, հետո՝ մյուսը, ու մի պահից ծիծաղը տարածվեց ամբողջ ավտոբուսով։
Նույնիսկ տատիկը չկարողացավ զսպել իրեն ու ծիծաղեց։ Աղջկա մայրը կարմրեց ու արագ շրջվեց դեպի դուստրը։
— Սոֆի՛, այդպես չի կարելի մեծերի հետ խոսել։
Աղջիկը բարձրացրեց իր անկեղծ աչքերը։
— Իսկ ի՞նչ, մամ, ես սխա՞լ եմ։
Մայրը հառաչեց, ժպտաց ու զգուշորեն գրկեց նրան։
— Ոչ, սիրունս… պարզապես այդպես խոսելը քաղաքավարի չէ։ Արի՝ նստիր իմ գիրկը։
Նա աղջկան նստեցրեց իր ծնկներին՝ ազատելով տեղը։
— Թող տատիկը նստի։
Տարեց կինը շնորհակալությամբ գլխով արեց ու զգուշորեն նստեց։ Ավտոբուսը նորից շարժվեց, մարդիկ աստիճանաբար հանդարտվեցին, բայց շատերի դեմքերին դեռ երկար ժպիտ էր մնում։ Իսկ փոքրիկ Սոֆին, նստած մոր գրկում, լուռ նայում էր պատուհանից դուրս ու, երևի, դեռ վստահ էր, որ ասել էր աշխարհի ամենալոգիկ բանը։
