Ավտոբուսում ամուսինը հայհոյում էր իր հղի կնոջը և մի պահ նույնիսկ բռունցքը բարձրացրեց, կարծես պատրաստվում էր հարվածել նրան։ Շրջապատի մարդիկ տեսնում էին այդ ամենը, բայց լուռ էին, մի քանի վայրկյան անց տեղի ունեցավ մի բան, որը ցնցեց բոլորին 
Երբ երիտասարդ զույգը նստեց ավտոբուս, լարվածությունն անմիջապես զգացվեց։ Կինը մեկ ձեռքով բռնեց բազրիքը, մյուսով՝ փորը։ Նրա աչքերը կարմրել էին լացից, իսկ շարժումները տատանվում էին, կարծես ամբողջ ուժով բռնում էր։ Տղամարդը քայլում էր նրա հետևից՝ թույլ չտալով, որ նա մեկ քայլ էլ շարժվի, և նրա ձայնն արդեն զայրույթից էր բոցավառված։
«Կանգնիր, ես դեռ չեմ ավարտել», — կտրուկ ասաց նա՝ բռնելով նրա ձեռքը։ «Ինչպե՞ս ես համարձակվում հեռանալ, երբ ես քեզ հետ եմ խոսում»։
«Բավական է, Մարկ», — հանգիստ, բայց վճռական պատասխանեց նա։ «Ես արդեն ամեն ինչ ասել եմ։ Մենք ամուսնալուծվում ենք։ Ես այլևս չեմ կարող դա անել… Ես վախենում եմ իմ երեխայի համար»։
Նա ծիծաղեց, բայց դրանում ոչ մի բարի բան չկար։
«Ես քեզ թույլտվություն չեմ տվել ամուսնալուծվելու։ Ու՞մ ես պետք փորիկով։ Կարծում ես՝ ինչ-որ մեկը կընդունի քեզ։ Դու միայն իմն ես, հասկացա՞ր»։
Կինը գլուխը թափ տվեց՝ հազիվ զսպելով արցունքները։
«Ո՛չ։ Ես չեմ ապրի մի տղամարդու հետ, որը ձեռք է բարձրացնում կնոջ վրա»։
Այս խոսքերից հետո տղամարդը, կարծես, կորցրեց ինքնատիրապետումը։ Նրա ձայնը դարձավ ավելի բարձր, ավելի կոպիտ, այլևս ուշադրություն չդարձնելով շրջապատի մարդկանց, ո՛չ էլ կնոջ դողալուն և կանգնելու դժվարությանը։ Նա ասաց ևս մեկ բան՝ վիրավորական և կոպիտ, և կինը պարզապես իջեցրեց աչքերը՝ փորձելով նրան ավելի չգրգռել։
Ուղևորները փոխանակեցին հայացքներ, ոմանք ձևացրին, թե նայում են իրենց հեռախոսներին, մյուսները գաղտագողի դիտում էին, թե ինչ է կատարվում, բայց ոչ ոք չմիջամտեց։ Բոլորը հույս ունեին, որ ամեն ինչ ինչ-որ կերպ ինքնուրույն կավարտվի։
Եվ հանկարծ տղամարդը կտրուկ բարձրացրեց ձեռքը՝ բռունցքը սեղմելով։ Շարժումը արագ էր, գրեթե անվերահսկելի, և մի վայրկյան թվաց, թե նա իրականում հարվածելու է կնոջը։
Բայց հենց այդ պահին տեղի ունեցավ մի բան, որին ոչ ոք չէր սպասում։ Ամբողջ ավտոբուսը ցնցված էր։ 
Պատմության մնացած մասը կարող եք գտնել առաջին մեկնաբանության մեջ 
Կնոջ կողքին նստած ծերունին, որը մինչ այդ լուռ էր և թվում էր սովորական ուղևոր, հանկարծ վեր կացավ։ Նրա շարժումները ճշգրիտ և վստահ էին։
Նա կիսով չափ բռնեց տղամարդու ձեռքը, կարծես դա արդեն արել էր, և անմիջապես, առանց նրան ժամանակ տալու ուշքի գալու, կարճ, կտրուկ շարժումով հարվածեց նրա պարանոցին։
Տղամարդը կորցրեց հավասարակշռությունը և փլուզվեց նստատեղերի միջև ընկած հատակին։ Ավտոբուսում լռություն տիրեց, կարծես ինչ-որ մեկը անջատել էր ձայնը։
Ծերունին հանգիստ նայեց նրան, առանց աղմուկի, բայց նրա հայացքում այնպիսի կոշտություն կար, որ ոչ ոք նույնիսկ չհամարձակվեց շարժվել։
«Մի՛ համարձակվիր դիպչել հղի կնոջը», — ասաց նա հանգիստ, բայց բավականաչափ բարձր, որպեսզի բոլորը լսեն։ «Նա ձեզ ամեն ինչ հստակ ասաց։ Թողեք նրան հանգիստ»։
Տղամարդը պառկած էր հատակին՝ պարանոցը բռնած և ծանր շնչելով։ Նա այլևս չէր գոռում և նույնիսկ չէր փորձում անմիջապես վեր կենալ, կարծես առաջին անգամ գիտակցել էր, թե ինչ էր արել։
Երբ ավտոբուսը կանգ առավ հաջորդ կանգառում, նա արագ վեր կացավ՝ խուսափելով շուրջը նայելուց, և լուռ դուրս եկավ, կարծես վախենում էր ոչ միայն ոստիկանությունից, այլև այդ շատ ծերունու հայացքից։
Կինը մնաց կանգնած բազրիքի մոտ՝ դեռևս դողալով, և միայն այդ ժամանակ լուռ նստեց դատարկ նստատեղին։ Նա երախտագիտությամբ նայեց ծերունուն. նրա աչքերում դեռ արցունքներ կային, բայց հիմա դրանց մեջ նույնպես թեթևություն կար։
