Այն գիշերը, որ անցկացրի ինձնից երեսուն տարով երիտասարդ տղամարդու հետ, թվում էր պարզապես պատահական արկած էր։ Բայց առավոտյան, երբ արթնացա, նա արդեն կողքիս չէր…
Բարձի վրա դրված էր ծրար՝ իմ լուսանկարով և մի շատ տարօրինակ գրությամբ։
Այն տարին, երբ դարձա վաթսուներկու, կյանքս խաղաղ ու կանխատեսելի էր։ Ամուսինս տարիներ առաջ էր մահացել, երեխաներս վաղուց մեծացել ու տարբեր քաղաքներ տեղափոխվել էին։ Հազվադեպ էին զանգում՝ հիմնականում միայն տոներին։
Ես միայնակ ապրում էի փոքրիկ գյուղական տանը։ Կողքից կարող էր թվալ, թե կյանքս հանգիստ է, նույնիսկ հարմարավետ։ Բայց ներսումս միշտ ապրում էր դատարկության մի զգացում, որին փորձում էի ուշադրություն չդարձնել։
Այդ օրը ծննդյանս օրն էր։ Վաթսուներկու տարեկան դարձա։ Առավոտն անցավ ինչպես միշտ, բայց հեռախոսը լուռ էր։ Ոչ ոք չէր զանգել, ոչ ոք չէր հիշել։
Երեկոյան դա հատկապես ծանր թվաց։ Հանկարծ մտածեցի՝ եթե ոչինչ չփոխեմ, կյանքս այդպես էլ կանցնի՝ լուռ, աննկատ։ Ու որոշեցի անել մի բան, որ երբեք նախկինում չէի արել։ Հագա իմ լավագույն զգեստը, դուրս եկա ճանապարհ ու նստեցի քաղաք գնացող երեկոյան ավտոբուսը։
Չգիտեի՝ ուր եմ գնալու։ Պարզապես ուզում էի զգալ, որ կյանքը դեռ շարունակվում է։
Քաղաքում մտա մի փոքրիկ բար՝ հանգիստ փողոցի վրա։ Ընտրեցի անկյունի սեղանը և պատվիրեցի մեկ բաժակ կարմիր գինի։
Վաղուց չէի խմել։ Գինին միաժամանակ թթվաշ ու քաղցր էր։ Հենց այդ ժամանակ նկատեցի տղամարդուն, որ մոտենում էր ինձ։
Նա քառասունից մի քիչ ավելի կլիներ։ Մուգ մազերի մեջ արդեն ճերմակներ կային։ Կանգ առավ սեղանիս մոտ ու քաղաքավարի ժպտաց։
— Կարելի՞ է նստել, — հարցրեց նա։
Ես ուսերս թոթվեցի ու գլխով արեցի։
Նա նստեց դիմացս և առաջարկեց ևս մեկ բաժակ գինի։ Սկսեցինք խոսել, և շատ արագ խոսակցությունն այնքան հեշտ դարձավ, ասես տարիներով իրար ճանաչում էինք։
Նա պատմեց, որ լուսանկարիչ է ու վերջերս վերադարձել է երկար ուղևորությունից։ Ես պատմեցի իմ երիտասարդության մասին, այն վայրերի մասին, ուր միշտ երազել էի գնալ, բայց այդպես էլ չէի հասցրել։
Ինքս չհասկացա, թե ինչպես եղավ, բայց այդ երեկո երկար տարիներից հետո առաջին անգամ ինձ կենդանի զգացի։
Ուշ գիշերը նա առաջարկեց զբոսնել։ Քիչ անց հայտնվեցինք մոտակա փոքրիկ հյուրանոցում։
Չեմ պատմի, թե ինչ տեղի ունեցավ այդ գիշեր։ Միայն կասեմ՝ երկար տարիներից հետո առաջին անգամ զգացի մեկ ուրիշ մարդու ջերմությունը կողքիս։
Մենք գրեթե չէինք խոսում։ Երբեմն խոսքեր պարզապես պետք չեն։
Երբ առավոտյան արթնացա, արևն արդեն անցնում էր վարագույրների միջով ու մեղմ լուսավորում սենյակը։ Շրջվեցի, որ նրան բարի լույս ասեմ։
Բայց նա կողքիս չէր։
Մահճակալի մոտի սեղանին սպիտակ ծրար էր դրված։
Չգիտես ինչու սիրտս արագ սկսեց բաբախել։ Դանդաղ վերցրի ու բացեցի։
Ներսում լուսանկար էր։ Իմ լուսանկարը։
Լուսանկարի տակ կարճ գրություն էր՝ կոկիկ ձեռագրով։
«Շնորհակալ եմ այս գիշերվա համար։ Բայց մի բան կա, որ պիտի խոստովանեմ…»
Այդ պահին հասկացա, որ երեկ տեղի ունեցածը բոլորովին այն չէր, ինչ թվում էր։
Բացեցի թուղթն ու սկսեցի կարդալ։
«Չի կարելի այդքան միամիտ լինել ու առաջին պատահած տղամարդու հետ գնալ։ Թող սա ձեզ համար դաս լինի ամբողջ կյանքի համար։ Իմ դասի գինը պարզ է․ մինչ դուք ինձ հետ զվարճանում էիք այս սենյակում, ընկերս հանգիստ մաքրում էր ձեր տունը»։
Մի քանի անգամ կարդացի այդ տողերը՝ հույս ունենալով, որ սխալ եմ հասկացել։
«Դուք ինքներդ ինձ ասացիք ձեր հասցեն։ Պատմեցիք, որ մենակ եք ապրում։ Նույնիսկ չմտածեցիք, որ այս աշխարհում ոչ բոլորը ձեզ պես բարի են։ Շնորհակալություն վստահության համար։ Մինչ նոր հանդիպում… թեև կարծում եմ՝ այլևս երբեք չենք տեսնվի»։
Գրությունը ձեռքիցս ընկավ։
Խուճապահար սկսեցի հագնվել և մի քանի րոպե անց արդեն տաքսիով տուն էի գնում։
Բայց երբ բացեցի դուռը, պարզ դարձավ՝ սխալ չէր եղել։
Պահարանները բաց էին, դարակները շրջված, իրերը՝ հատակին թափված։ Անհետացել էր ամեն ինչ, ինչ թեկուզ փոքր արժեք ուներ։
Անմիջապես ոստիկանություն կանչեցի։
Նրանք բավական արագ եկան։ Զննեցին տունը։ Ես պատմեցի ամեն ինչ։ Երբ ավարտեցի, ոստիկաններից մեկը ծանր հառաչեց։
Նա նայեց ինձ ու կամաց ասաց․
— Դուք առաջինը չեք։
Սկզբում չհասկացա՝ ինչ նկատի ուներ։
— Նման դեպքեր շատ են եղել, — շարունակեց նա։ — Նույն սցենարը։ Միայնակ կանայք, պատահական ծանոթություն, երեկո բարում, վստահություն… հետո՝ թալանված տուն։
Ես նայում էի նրան՝ չհավատալով լսածիս։
— Իսկ բռնե՞լ եք նրանց, — հարցրի ես։
Ոստիկանը գլուխը շարժեց։
— Դեռ ոչ։ Շատ զգույշ են։ Փոխում են քաղաքները, անունները, արտաքին տեսքը։ Արդեն ավելի քան մեկ տարի է՝ փորձում ենք նրանց գտնել։
Երբեմն կյանքի ամենաբարձր գինը մեկ միայն գիշերվա գինն է։ 
